Μεγάλωσα… και ξέρω πως η παιδική ηλικία δεν επιστρέφει.
Κι όμως, κάτι με γυρίζει πίσω. Όχι στο μέρος… αλλά στο συναίσθημα.
Το σπίτι άλλαξε. Άλλοι άνθρωποι, άλλες φωνές. Αλλά μέσα μου… υπάρχει ακόμα.
Στη μυρωδιά της βροχής. Στον ήχο της πόρτας. Στο φως που πέφτει όπως τότε.
Σε μικρές στιγμές που εμφανίζονται ξαφνικά. Και τότε καταλαβαίνω:
Δεν χάνεις ποτέ το σπίτι που μεγάλωσες. Γίνεται κομμάτι σου. Στον τρόπο που αγαπάς. Στον τρόπο που αντέχεις. Στον τρόπο που συνεχίζεις.
Γιατί τα σπίτια δεν είναι μόνο τοίχοι— είναι κομμάτια της ιστορίας σου που μένουν για πάντα.
