Υπάρχουν φαγητά που τα ξεχνάς σε λίγα λεπτά… και υπάρχουν εκείνα που θυμάσαι για πάντα.
Όχι γιατί ήταν τέλεια. Αλλά γιατί ήταν φτιαγμένα με αγάπη.
Οι τηγανίτες του μπαμπά, λίγο άτσαλες αλλά γεμάτες γέλιο.
Η σούπα της γιαγιάς που μοσχομύριζε όλο το σπίτι. Το φαγητό της μαμάς που έφερνε μια αίσθηση ασφάλειας.
Τότε δεν το καταλάβαινα. Δεν ήταν απλά φαγητό. Ήταν φροντίδα. Ήταν αγάπη.
Και τώρα ξέρω: Δεν είναι η γεύση που μου λείπει… είναι το συναίσθημα.
Το να έχεις μια θέση στο τραπέζι. Το να ξέρεις ότι κάποιος σε νοιάζεται. Γιατί αυτά τα γεύματα δεν ήταν μόνο φαγητό— ήταν στιγμές ζωής.
