Σήμερα το πρωί, πήγα να πάρω καφέ.
Χωρίς βιασύνη. Απλώς απολάμβανα τη μέρα.
Πίσω μου κάποιος κορνάριζε συνεχώς.
Ανυπομονησία. Εκνευρισμός.
Στο πρώτο παράθυρο, πλήρωσα και τον δικό της καφέ.
Το πρόσωπό της άλλαξε.
Μου χαμογέλασε… λίγο ντροπαλά.
Στο δεύτερο παράθυρο,
πήρα και τους δύο καφέδες.
Και το μάφιν της.
Πάρκαρα έξω και κάθισα στον ήλιο.
Ήρθε κοντά μου και μου ζήτησε συγγνώμη.
Της είπα μόνο:
«Να έχεις υπομονή με ανθρώπους με ασημένια μαλλιά.»
Έγνεψε και έφυγε.
Η ζωή… είναι μικρή.
Μην τη γεμίζεις με θυμό.
Γέμισέ τη με σεβασμό.
Στον δρόμο… και στη ζωή.
