Όλη μου τη ζωή έτρεχα. Έλεγα μια μέρα θα ξεκουραστώ. Τα χρόνια πέρασαν. Τα παιδιά μεγάλωσαν. Τα μαλλιά μου άσπρισαν.
Και ξαφνικά ένα πρωί όλα άλλαξαν. Στην αρχή η ησυχία ήταν παράξενη.
Όμως μετά έγινε γαλήνη. Παλιά πίστευα πως η ευτυχία ήταν στη γραμμή του τερματισμού. Αλλά ήταν σε κάθε μου βήμα.
Τώρα δεν νιώθω τύψεις. Νιώθω ευγνωμοσύνη. Γιατί έκανα το καλύτερο που μπορούσα. Και αυτό είναι αρκετό.
