Λένε πως οι ελέφαντες δεν ξεχνούν ποτέ. Επειδή θυμούνται την καλοσύνη.
Θυμούνται εκείνους που τους φέρθηκαν με τρυφερότητα.
Εκείνους που στάθηκαν δίπλα τους όταν ο πόνος δεν είχε λόγια.
Όταν ένας από αυτούς φύγει, δεν προχωρούν απλώς.
Σταματούν.
Μαζεύονται γύρω του.
Τον αγγίζουν με τις προβοσκίδες τους, τιμώντας τη μνήμη του.
Οι ελέφαντες πενθούν.
Θυμούνται.
Και προστατεύουν ο ένας τον άλλον.
Κανείς δεν μένει πίσω.
Κανείς δεν ξεχνιέται.
Και Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό μάθημα για εμάς.
Η αληθινή δύναμη βρίσκεται στο βάθος της καρδιάς.
