Με λένε Γιάννη. Είμαι 60 χρονών. Ταχυδρόμος εδώ και χρόνια, έχω μάθει κάτι απλό.
Οι άνθρωποι φαίνονται… πριν ζητήσουν βοήθεια. Ένα σπίτι άδειο. Λογαριασμοί. Ένα γεμάτο γραμματοκιβώτιο.
Σε ένα μικρό σπίτι, πρόσεξα τα σημάδια. Μια μητέρα άρρωστη. Ένα κορίτσι 12 χρονών που προσπαθούσε μόνο του.
Χτύπησα την πόρτα. Οι γείτονες βοήθησαν: • φαγητό. • ρούχα. • φροντίδα. • στήριξη.
Και τότε κατάλαβα κάτι βαθύτερο: Δεν χρειάζεται να είσαι ήρωας για να σώσεις κάποιον. Αρκεί να προσέξεις. Αρκεί να νοιαστείς.
Γιατί καμιά φορά… αυτός που αλλάζει μια ζωή είναι απλά κάποιος που νοιάστηκε.
