Με λένε Μάρθα. Για χρόνια πίστευα πως η χαρά σήμαινε να είμαι συνεχώς απασχολημένη — ανάμεσα σε δουλειά, οικογένεια και υποχρεώσεις.
Ύστερα η ζωή άλλαξε. Το σπίτι ησύχασε. Στην αρχή η σιωπή ήταν βαριά.
Μετά άρχισα να περπατώ κάθε πρωί στο πάρκο.
Ξεκίνησα να γράφω ημερολόγιο ευγνωμοσύνης.
Δοκίμασα και ακουαρέλα — τα λουλούδια μου έμοιαζαν περισσότερο με σύννεφα, αλλά χαμογελούσα σε κάθε πινελιά.
Σιγά σιγά έμαθα ότι η γαλήνη δεν έρχεται από τον θόρυβο. Έρχεται από την ευγνωμοσύνη. Τώρα, οι μέρες μου είναι γεμάτες — από μικρά, όμορφα πράγματα.
Δεν είμαι μόνη. Είμαι ολόκληρη. Η ευτυχία ανθίζει στη γαλήνια συντροφιά της ψυχής σου.
