Με λένε Νίκο. Κάθε πρωί πάω στο καφέ της γωνίας.
Μια μέρα γνώρισα έναν νεαρό, χαμένο στις σκέψεις του. Μου είπε ότι έχασε τη δουλειά του και ένιωθε τελείως μόνος.
Δεν του έδωσα συμβουλές. Απλώς τον άκουσα. Το επόμενο πρωί μου πρόσφερε καφέ.
Λίγες εβδομάδες μετά μου είπε, Νόμιζα πως δεν είχα κανέναν. Τώρα νιώθω πως έχω.
Στα 80 μου, έμαθα ότι δεν χρειάζονται μεγάλες πράξεις για να βοηθήσεις κάποιον. Η καλοσύνη δεν φωνάζει. Ζει στη καρδιά μας.
