Οι παππούδες μου δεν είχαν χρήματα. Είχαν όμως κάτι πιο πολύτιμο: αγάπη, υπομονή και ήσυχη δύναμη.
Μικρός καθόμουν δίπλα στον παππού στον κήπο. Τα χέρια του ήταν σκληρά, αλλά κρατούσαν κάθε σπόρο σαν ιερό.
Μου έλεγε: Το καλύτερο έργο αυτών των χεριών είναι ότι θα σου μάθουν.
Τότε δεν καταλάβαινα. Όμως τώρα καταλαβαίνω. Η κληρονομιά τους ζει στις μικρές μας πράξεις κάθε μέρα.
Η αληθινή κληρονομιά δεν είναι τα χρήματα. Είναι οι αξίες που μένουν μέσα μας για πάντα.
