Παλιά η επικοινωνία ήταν πιο ήσυχη.
Ανταλλάζαμε γράμματα — και εκτιμούσαμε κάθε λέξη. Η αναμονή ήταν κομμάτι της ζωής.
Και όταν ερχόταν το ταχυδρομείο, ανοίγαμε τον φάκελλο προσεκτικά. Διαβάζαμε κάθε λέξη αργά, μερικές φορές δύο φορές. Αναγνωρίζαμε τη γραφή.
Η επικοινωνία δεν ήταν βιαστική. Τα γράμματα μετέφεραν νέα, ανησυχίες, αστεία.
Έπρεπε να επιλέξεις τις λέξεις σου προσεκτικά — για να κρατήσουν.
Τα φυλάγαμε. Οι λέξεις είχαν αξία γιατί απαιτούσαν προσπάθεια.
Ένα γράμμα μπορούσε να αλλάξει τη μέρα σου.
Τώρα τα μηνύματα φτάνουν αμέσως — και φεύγουν εξίσου γρήγορα.
Θυμάμαι πώς ήταν να κρατάς τις σκέψεις κάποιου στα χέρια σου. Και για αυτό, μάθαμε να εκτιμούμε κάθε λέξη.
