Με λένε Δήμητρα. Εργάζομαι στην πρωινή βάρδια στο γραφείο εισαγωγών ενός νοσοκομείου.
Για χρόνια έφερνα κάθε πρωί ζεστό καφέ. Έπαιρναν όλοι και το εκτιμούσαν.
Ύστερα τα έξοδα αυξήθηκαν. Δεν μπορούσα πια να πληρώνω. Έτσι σταμάτησα να φέρνω καφέ.
Στην αρχή κανείς δεν είπε κάτι. Αλλά η ατμόσφαιρα άλλαξε. Μέχρι που ο διευθυντής με κάλεσε στο γραφείο του και με ρώτησε αν είμαι καλά.
Την επόμενη μέρα βρήκα έναν φάκελο στο γραφείο μου. Μέσα είχε χρήματα και ένα σημείωμα.
Σε παρακαλούμε συνέχισε τον καφέ. Είναι πολύ σημαντικός.
Τώρα ο καφές είναι πάλι εκεί. Νόμιζα ότι πρόσφερα καφέ.
Στην πραγματικότητα φρόντιζα τους ανθρώπους σε μια δύσκολη στιγμή.
Και καμιά φορά, αυτό αρκεί.
