Με λένε Ελένη. Δουλεύω στο γραφείο εξυπηρέτησης ενός σούπερ μάρκετ.
Χωρίς να το κάνω θέμα, κάλυψα τη διαφορά για μια γυναίκα που ερχόταν κάθε Πέμπτη βράδυ και της έλειπαν χρήματα για αυγά.
Γύρισε την ερχόμενη εβδομάδα. Είχε βρει καλύτερη δουλειά. Μου έδωσε ένα σημείωμα που έλεγε ευχαριστώ που της κράτησα την αξιοπρέπεια.
Με τον καιρό, τα παιδιά της άρχισαν να χαμογελούν ξανά.
Δεν της άλλαξα τη ζωή. Απλώς φρόντισα να μη νιώσει μικρή εκείνη τη στιγμή στην ουρά. Και καμιά φορά, αυτό αρκεί.
