Με λένε Χριστίνα. Ήμουν στην ουρά του ταμείου όταν έψαξα το πορτοφόλι μου — και δεν ήταν εκεί.
Βγήκα από την ουρά και άρχισα να ψάχνω στα ράφια. Τότε χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν ένας άντρας που με ενημέρωσε ότι βρήκε το πορτοφόλι μου. Ένιωσα τεράστια ανακούφιση.
Τον συνάντησαστην είσοδο, τον ευχαρίστησα και τον προσκάλεσα για καφέ.
Μου είπε για τη ζωή του, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.
Και εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι η εμπιστοσύνη δεν χάθηκε. Ίσως απλώς ξεχάσαμε να προσέχουμε εκείνους που την κρατούν ακόμα προσεκτικά.
