Δεν είχα καταλάβει πόσο καιρό περίμεναν, μέχρι που τελικά γύρισα σπίτι.
Το σπίτι έμοιαζε ίδιο.
Και όμως, κάτι στον αέρα έμοιαζε πιο βαρύ, σαν οι τοίχοι να κρατούσαν την ανάσα τους.
Οι γονείς μου είχαν οργανώσει τα πάντα γύρω από την άφιξή μου.
Έκαναν απλές ερωτήσεις. Τι ώρα πετάς; Τι ώρα προσγειώνεσαι;
Μετρούσαν τις μέρες ενώ εγώ ζούσα τη ζωή μου.
Όταν πέρασα την πόρτα, η μαμά μου χαμογέλασε σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα. Ο μπαμπάς μου έκανε τον χαλαρό.
Εκείνο το βράδυ καθίσαμε μαζί μιλώντας για απλά πράγματα. Γελώντας ήσυχα. Γιατί για εκείνους, η επίσκεψή μου δεν ήταν διάλειμμα. Ήταν η στιγμή που περίμεναν.
Πριν κοιμηθούμε τους αγκάλιασα και τους ειπα ότι τους αγαπώ περισσότερο από ότιδήποτε. Πείτε το και εσείς στους δικούς σας γονείς τώρα. Όσο είναι εδώ για να το ακούσουν.
