Ο χρόνος δεν άλλαξε ρυθμό. Απλά ο κόσμος έγινε πιο θορυβώδης.
Κάθε στιγμή άρχισε να διεκδικεί την προσοχή μας. Και κάπως έτσι χάσαμε τη σιωπή.
Υπήρχε μια εποχή που η αναμονή ήταν φυσιολογική. Που η βαρεμάρα άφηνε χώρο στη φαντασία.
Που οι συζητήσεις κυλούσαν χωρίς οθόνες να ανάβουν στα χέρια μας.
Σε στιγμές που κάποτε ζούσαμε ολοκληρωμένα.
Δεν είναι ότι οι μέρες μίκρυναν. Απλώς γέμισαν με ειδοποιήσεις, προσδοκίες και με την αίσθηση ότι πάντα καθυστερούμε.
Κι όμως, πού και πού… η ένταση χαμηλώνει. Στην ηρεμία ενός πρωινού πριν ξυπνήσει ο κόσμος.
Σε μια γνώριμη φωνή. Στη στιγμή που αφήνεις το κινητό και συνειδητοποιείς ότι τίποτα πραγματικά δεν χάνεται.
Τότε καταλαβαίνεις ότι η γαλήνη δεν βρίσκεται στην αναζήτηση περισσότερου χρόνου… Βρίσκεται στη σιωπή.
