Η γιαγιά μου έλεγε συχνά Η ζωή θα σου ξαναδώσει το ίδιο μάθημα αν δεν το μάθεις την πρώτη φορά.
Δεν το έλεγε με κριτική. Το έλεγε με χαμόγελο, αυτό που έρχεται όταν έχεις δει τη ζωή να επαναλαμβάνεται.
Η γιαγιά πίστευε σε απλές αλήθειες.
Όπως ότι οι άνθρωποι δείχνουν ποιοι είναι, μέσα από μικρές, καθημερινές στιγμές. Και πως η ευτυχία δεν φωνάζει. Απλά κάθεται δίπλα σου όταν επιβραδύνεις.
Όταν κάτι πήγαινε στραβά, δεν πανικοβαλλόταν. Εμπιστευόταν τον χρόνο. Πίστευε πως οι περισσότερες καταιγίδες περνούν αν δεν παλεύεις με τον άνεμο.
Τώρα, χρόνια μετά, ακούω τη φωνή της σε στιγμές που δεν το περιμένω. Όταν ξεχνάω τι έχει πραγματική σημασία.
Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως δεν μου έδινε απλώς συμβουλές. Δημιουργούσε διδαχές για τις μέρες που θα τις χρειαζόμουν περισσότερο.
