Υπήρχε μια περίοδος που το παρελθόν έμοιαζε βαρύ,
σαν κάτι που έπρεπε να κουβαλώ παντού μαζί μου.
Ξαναζούσα στιγμές που δεν μπορούσαν να αλλάξουν.
Κρατιόμουν από λόγια που έπρεπε να είχα αφήσει.
Κουβαλούσα ενοχές και τύψεις σαν απόδειξη του ποιος ήμουν κάποτε.
Όμως ο χρόνος μου έμαθε κάτι μοναδικό. Το παρελθόν δεν ζητά να διαγραφεί. Ζητά να γίνει κατανοητό.
Έτσι σταμάτησα να μετράω το σήμερα με τα λάθη του χθες.
Έμαθα να κουβαλώ το παρελθόν σαν κάτι εύθραυστο —
με φροντίδα και σεβασμό χωρίς να με βαραίνει.
Κάποιες αναμνήσεις ακόμα πονάνε. Όμως δεν καθορίζουν πια την κατεύθυνση που προχωρώ.
Το παρελθόν με διαμόρφωσε. Μου έμαθε αντοχή.
Μου έδειξε τι κατάφερα να ξεπεράσω.
Τώρα το κρατώ απαλά —
όχι σαν βάρος,
αλλά σαν απόδειξη ότι συνέχιζω να ζω.
