Οι καλύτερες στιγμές δεν συστήθηκαν ποτέ. Δεν ήρθαν με προειδοποίηση. Δεν έφτασαν με ταμπέλα. Δεν ζήτησαν να τις θυμάσαι.
Έμοιαζαν συνηθισμένες την ώρα που τις ζούσες. Ένα ήσυχο πρωινό, ένα γνώριμο γέλιο,
Μια διαδρομή προς το σπίτι όπως όλες οι άλλες. Τότε έμοιαζαν μικρές. Ασήμαντες.
Τις θυμάσαι ξαφνικά — στη μέση μιας κουραστικής μέρας, ή όταν ο κόσμος χαμηλώνει ταχύτητα.
Και τότε καταλαβαίνεις… ότι εκείνες οι στιγμές κρατούσαν όλα όσα κυνηγούσες. Γαλήνη, αίσθηση ότι ανήκεις, αγάπη.
Οι καλύτερες στιγμές δεν ήταν μεγάλες γιορτές. Ήταν τα ενδιάμεσα κενά της ζωής — ένα γεύμα που κράτησε λίγο παραπάνω, μια συζήτηση χωρίς βιασύνη. Δεν συστήθηκαν ποτέ, γιατί δεν χρειαζόταν.
Ήταν ήδη απασχολημένες… να σε διαμορφώνουν. Και μια μέρα, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνεις ότι εκείνες οι στιγμές δεν ήταν ποτέ συνηθισμένες. Ήταν αυτές που είχαν τη μεγαλύτερη σημασία.
