Ήμουν μόλις 11 χρονών όταν η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Το 2015 άρχισα να εμφανίζω συμπτώματα χρόνιου πόνου. Πόνο χωρίς εξήγηση. Χωρίς απαντήσεις. Χωρίς τρόπο να τον σταματήσω.
Θυμάμαι να ξυπνάω κάθε μέρα μέσα στην αγωνία. Με έναν πόνο βαθύ, διαπεραστικό, σαν μαχαιριές, σαν ηλεκτρισμό. Και παρόλα αυτά, ήξερα ότι έπρεπε να σηκωθώ και να πάω σχολείο. Η ινομυαλγία με ανάγκασε να μεγαλώσω γρήγορα.
Δεν είχα επιλογή. Αυτή ήταν η πραγματικότητά μου.
Άκουσα γιατρούς να λένε είναι στο μυαλό σου, φαίνεσαι μια χαρά, υπερβάλλεις. Και κάθε φορά, έφευγα πιο πληγωμένη και πιο χαμένη.
Για αυτό είναι τόσο σημαντικό να μιλάμε για την ινομυαλγία. Να μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας. Γιατί ίσως έτσι βοηθήσουμε κάποιον που ακόμη δεν έχει βρει τη δική του απάντηση.
Με τη στήριξη των ανθρώπων γύρω μου, κατάφερα να περάσω τη δυσκολότερη δεκαετία της ζωής μου. Και τότε συνειδητοποίησα ότι η μόνη διέξοδος μου ήταν να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω τη ζωή.
Έμαθα να μην δίνω δύναμη σε όσα δεν μπορώ να κάνω, αλλά σε όσα μπορώ. Όταν αποδέχτηκα ότι δεν είμαι όπως όλοι αλλά εξακολουθώ να είμαι ικανή για τόσα πολλά, άρχισα να νιώθω πιο ελεύθερη.
Έμαθα να διαχειρίζομαι τον πόνο και να συνεχίζω να ονειρεύομαι.
Σήμερα, ζω τη ζωή μου. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου και εργάζομαι στον τομέα της εκπαιδευσης. Είμαι σε μια ευτυχισμένη σχέση και έχω την οικογένεια και τους φίλους μου δίπλα μου.
Δεν ήταν εύκολο. Και ακόμα έχω κακές μέρες.
Αλλά αν μπορώ να σου πω κάτι, είναι αυτό: Τα πράγματα θα γίνουν πιο εύκολα. Ίσως όχι αύριο. Αλλά θα γίνουν. Αρκεί να υποσχεθείς στον εαυτό σου ότι δεν θα τα παρατήσεις ποτέ.
