Ζώντας με Ινομυαλγία νιώθω συχνά σαν να πνίγομαι μέσα σε ένα σύννεφο θλίψης.
Μια βαθιά νοσταλγία για το σώμα που είχα. Για τις δυνατότητές του.
Για τη ζωή που κάποτε ζούσα και τώρα μοιάζει σαν να ανήκει σε κάποιον άλλον. Λυπάμαι περισσότερο για την διαύγεια του μυαλού μου.
Το να ξυπνάω και να νιώθω καλά. Να σκέφτομαι τα σχέδια που έκανα σε μια καλή μέρα.
Κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο δύσκολη, αλλά δεν έχω επιλογή. Ακόμα και το τίποτα με εξουθενώνει, σαν να έτρεξα μαραθώνιο.
Αλλά θέλω να πω κάτι σημαντικό. Η ινομυαλγία δεν είναι θανατική καταδίκη. Μπορεί να μοιάζει έτσι κάποιες μέρες, αλλά δεν είναι.
Είναι μια νέα κανονικότητα. Μια πρόκληση. Και μερικές φορές τόσο σκληρή που πρέπει να σβήσεις όλα τα σχέδια και να ξεκινήσεις από την αρχή.
Αλλά υπάρχουν και καλές μέρες. Και υπάρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν. Το δύσκολο με την ινομυαλγία είναι ότι συχνά δεν φαίνεται.
Μπορεί να χαμογελάς. Να φαίνεσαι κανονικός. Αλλά μέσα σου να επιβιώνεις με ελάχιστο ύπνο και γεμάτος παυσίπονα.
Δεν χρειάζεται να δείχνεις άρρωστος για να είσαι άρρωστος. Για αυτό η ενημέρωση έχει σημασία. Για εμάς, αλλά και για όσους μας αγαπούν. Και τέλος, εσύ ξέρεις το σώμα σου και τα όριά σου. Εσύ ξέρεις τι χρειάζεσαι. Εμπιστεύσου τον εαυτό σου. Είναι το μόνο σώμα που έχεις.
