Φαντάσου έναν κόσμο χωρίς μύθους.
Χωρίς τον Οδυσσέα να χάνεται για να μάθουμε πώς επιστρέφει κανείς.
Χωρίς την Περσεφόνη να κατεβαίνει στο σκοτάδι για να μας δείξει ότι η άνοιξη γεννιέται από τον χειμώνα.
Χωρίς δράκους, θεούς, ήρωες, τέρατα. Μόνο γεγονότα. Μόνο δεδομένα. Μόνο επιβίωση. Θα ήταν ένας κόσμος λειτουργικός, αλλά άδειος.
Ένας κόσμος που ξέρει πώς ζούμε, αλλά όχι γιατί αντέχουμε.
Γιατί ερωτευόμαστε ενώ πονάμε. Γιατί συνεχίζουμε ενώ φοβόμαστε.
Γιατί, ακόμη και σήμερα, χρειαζόμαστε να μας ειπωθεί μια ιστορία πριν κοιμηθούμε, έστω κι αν την ονομάζουμε αλλιώς. Οι μύθοι δεν γεννήθηκαν για να εξηγήσουν τον κόσμο. Γεννήθηκαν για να κρατήσουν τον άνθρωπο όρθιο μέσα του.
Και ίσως, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, τα εργαλεία και οι λέξεις, αυτό να παραμένει η πιο βαθιά ανθρώπινη ανάγκη όλων.
