Ήμουν ένα χαρούμενο, ξέγνοιαστο κορίτσι. Η ζωή έμοιαζε απλή — γεμάτη φίλους, γέλιο και χαρά. Η ευγνωμοσύνη δεν μου περνούσε από το μυαλό… γιατί τα είχα όλα. Όμως η ζωή άλλαξε. Άρχισα να ψάχνω την ευτυχία σε τεχνητά πράγματα, που τελικά με απομάκρυναν από τον πραγματικό μου εαυτό. Οι φίλοι χάθηκαν, η ψυχή μου βάρυνε, και το σκοτάδι άρχισε να με κυριεύει. Η κατάθλιψη, η μοναξιά και το άγχος έγιναν η καθημερινότητά μου. Προσπάθησα να απαλύνω τον πόνο — μα χειροτέρεψε. Και εκεί, μέσα στο σκοτάδι… ξαναβρήκα τον Θεό. Δεν με είχε εγκαταλείψει. Εγώ Τον είχα αφήσει. Μέσα από την πίστη και την προσευχή, το φως ξαναγύρισε. Γνώρισα αληθινούς φίλους, ανθρώπους που με αγαπούν για αυτό που είμαι. Και ένιωσα τι σημαίνει πραγματική ευγνωμοσύνη. Σήμερα είμαι 32 χρόνια παντρεμένη με τον άντρα που γνώρισα στην εκκλησία. Το φως νίκησε το σκοτάδι. Και για αυτό… νιώθω αιώνια ευγνωμοσύνη.
