Με λένε Μαίρη. Πριν λίγο καιρό, άκουσα έναν νεαρό να λέει:«Ίσως η αγάπη να μην πρέπει να είναι τόσο δύσκολη.» Κοίταξα τον άντρα μου και σκέφτηκα: η αγάπη είναι ακριβώς τόσο δύσκολη. Παντρευτήκαμε νέοι. Μεγαλώσαμε τρία παιδιά. Περάσαμε νύχτες χωρίς ύπνο και μέρες χωρίς ανάσα. Μας έσωσαν τα μικρά πράγματα — ο καφές στο τραπέζι, το σημείωμα που έγραφε «Θα τα καταφέρουμε.» Τώρα, μετά το εγκεφαλικό του, τον βοηθώ να κουμπώσει το πουκάμισό του. Κι εκείνος, κάθε βράδυ, απλώνει το χέρι του να πιάσει το δικό μου. Η αγάπη είναι δύσκολη. Αλλά έτσι είναι όλα όσα αξίζουν. Γιατί μια μέρα θα καταλάβεις ότι οι δύσκολες μέρες ήταν οι ιερές.
