Όταν είσαι νέος, η ζωή είναι γεμάτη θόρυβο. Άνθρωποι, υποχρεώσεις.
Με τα χρόνια όμως… όλα ησυχάζουν. Και κάποιες φορές, η σιωπή βαραίνει.
Μετά τη σύνταξη το ένιωσα έντονα. Μέχρι που μια μέρα, σε ένα πάρκο, κάποιοι άνθρωποι με κάλεσαν στη παρέα τους.
Και γέλασα όπως είχα καιρό να γελάσω.
Τότε θυμήθηκα κάτι σημαντικό — δεν σταματάμε ποτέ να χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Η σύνδεση δεν γεμίζει απλώς τον χρόνο… γεμίζει τις καρδιές μας.
