Κάποτε νόμιζα πως αγάπη είναι να δίνεις τα πάντα.
Πέρασαν χρόνια. Ήμουν εκεί για όλους τους άλλους… παιδιά… σύζυγο… οικογένεια… και δεν θυμόμουν πότε με είδα τελευταία φορά πραγματικά.
Δεν παραπονέθηκα ποτέ. Απλώς σιώπησα… μέσα μου.
Μέχρι που μια μέρα ένιωσα ξένη στη δική μου ζωή. Είχα μια σιωπηλή ανάγκη. Για ελευθερία… για χώρο… για εμένα.
Και τότε… δεν άντεξα άλλο να με αφήνω πίσω. Και είπα “φτάνει”. Όχι από θυμό… Από αγάπη για μένα.
Δεν έφυγα από κανέναν. Γύρισα σε μένα. Άρχισα με μικρά πράγματα… νέα πράγματα που πάντα ήθελα να δοκιμάσω…Και τότε… με κοίταξα στον καθρέφτη… και με είδα ξανά.
Δεν είναι αργά να διαλέξεις εσένα. Γιατί κάποιες επιστροφές είναι πιο σημαντικές από κάθε διαδρομή.
