Όταν ήμουν μικρή, μου άρεσε να κάθομαι τα πρωινά στον πάγκο του μπάνιου και να βλέπω τη μαμά μου να ετοιμάζεται.
Μια μέρα τη ρώτησα: Μαμά γιατί χαμογελάς πάντα στον καθρέφτη; Γέλασε απαλά. Γιατί αν ξεκινήσω τη μέρα με χαμόγελο, είμαι ήδη στα μισά για μια καλή μέρα.
Τότε νόμιζα πως ήταν απλώς μια ατάκα. Όμως μεγαλώνοντας, όταν αμφέβαλλα για τον εαυτό μου, στεκόταν δίπλα μου και μου ψιθύριζε: Μην ψάχνεις τα λάθη — ψάξε το φως. Πάντα υπάρχει φως μέσα σου.
Τώρα, ως ενήλικη, πιάνω τον εαυτό μου να κάνει το ίδιο. Να σταματώ στον καθρέφτη και να χαμογελώ. Και στις πιο δύσκολες μέρες, ακόμα ακούω τη φωνή της: Πάντα υπάρχει φως μέσα σου.
