Με λένε Μάργαρίτα και μεγάλωσα ως μοναχοπαίδι. Πολλά βράδια το σπίτι ήταν πολύ ήσυχο και συχνά αναρωτιόμουν πώς θα ήταν να έχω κάποιον που να είναι πάντα δίπλα μου.
Μια μέρα γνώρισα τον Γιώργο. Ήταν σταθερός, καλοσυνάτος και ποτέ δεν με έκανε να νιώθω μόνη. Για πρώτη φορά ένιωσα ότι πραγματικά ανήκω κάπου.
Όταν γεννήθηκε ο γιος μας, όλα άλλαξαν. Κατάλαβα ότι δεν γινόμουν απλώς μητέρα. Δημιουργούσα την οικογένεια που πάντα ονειρευόμουν.
Σήμερα, όταν κάθομαι στο τραπέζι και ακούω τα γέλια να γεμίζουν το σπίτι, νιώθω ευγνωμοσύνη. Γιατί μερικές φορές η αγάπη δεν σε βρίσκει απλώς. Δημιουργεί την οικογένεια που ποτέ δεν πίστευες ότι θα έχεις.
