Με λένε Νικολέτα. Είμαι 70 χρονών. Και για πρώτη φορά μαθαίνω απλώς να υπάρχω.
Για δεκαετίες ζούσα με πρόγραμμα. Όλοι χρειάζονταν κάτι από μένα.
Τώρα τα παιδιά μεγάλωσαν. Ο άντρας μου έφυγε. Και η σιωπή έγινε δυνατή.
Στην αρχή φοβήθηκα τη μοναξιά. Μετά όμως, η ησυχία έγινε γαλήνη.
Τώρα πίνω καφέ στο παράθυρο χωρίς βιασύνη. Μιλάω στα φυτά μου. Χορεύω μόνη στην κουζίνα.
Απολαμβάνω τη παρέα μου. Βρήκα τη γαλήνη μέσα στον εαυτό μου.
