Με λένε Γιώργο. Είμαι 65 ετών και δουλεύω τα απογεύματα σε ένα σούπερ μάρκετ.
Μετά τον θάνατο της γυναίκας μου, το σπίτι ήταν πολύ ήσυχο. Χρειαζόμουν έναν λόγο να βρίσκομαι κάπου.
Άρχισα να προσέχω μια γυναίκα. Αγόραζε πάντα τα ίδια λίγα πράγματα και μετρούσε τα χρήματά της δύο φορές.
Μια μέρα έβαλα διακριτικά μια σακούλα παραπάνω. Προσφορά του καταστήματος είπα.
Άρχισε να χαμογελά περισσότερο. Μια μέρα μου είπε: Εδώ μέσα νιώθω λιγότερο μόνη.
Ύστερα σταμάτησε να έρχεται. Η κόρη της μου είπε ότι η μητέρα της μπήκε σε μονάδα φροντίδας.
Μου έδωσε μια κάρτα: Ευχαριστώ που δεν βιαζόσουν. Ευχαριστώ που με άφηνες να διαλέγω.
Συνεχίζω να βοηθώ τους ανθρώπους διακριτικά. Γιατί η αξιοπρέπεια αξίζει περισσότερο από την ταχύτητα.
Καλοσύνη είναι να δίνεις σε κάποιον τον χώρο να νιώθει ότι ακόμα ανήκει κάπου.
