Είμαι 75 χρονών και για πολύ καιρό, πίστευα πως η ευτυχία μου βρισκόταν κάπου στο μέλλον.
Πέρασα χρόνια μετρώντας όσα μου έλειπαν, αντί να προσέχω όσα ήδη είχα.
Πάντα μου έλειπε κάτι. Και χωρίς να το καταλαβαίνω, έχανα τη ζωή που συνέβαινε ακριβώς μπροστά μου.
Η ευτυχία μου δεν ήρθε όταν όλα μπήκαν στη θέση τους. Ήρθε όταν σταμάτησα να συγκρίνω. Όταν άρχισα να προσέχω τις απλές ευλογίες που τόσα χρόνια προσπερνούσα.
Ένα ασφαλές μέρος για να κοιμηθώ, μια γνώριμη φωνή, ένα ήσυχο πρωινό. Έμαθα ότι η γαλήνη δεν έρχεται όταν έχουμε περισσότερα. Έρχεται όταν ειμαστε χαρούμενοι με λιγότερα.
Η αλήθεια είναι πως η ζωή θα προσφέρει πάντα λόγους για να ανησυχούμε για όσα λείπουν. Αλλά προσφέρει και λόγους για ευγνωμοσύνη. Και όταν αρχίσεις να ζεις με ευγνωμοσύνη, συνειδητοποιείς πως ήσουν πιο ευτυχισμένος από όσο νόμιζες.
