Για όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα είχα πόνους. Κάποιες μέρες με έριχναν πολύ ψυχολογικά.
Σκεφτόμουν συνέχεια πως δεν γίνεται να νιώθω έτσι σε αυτή την ηλικία. Αλλά όλοι το απέδιδαν κάπου αλλού. Πόνος ανάπτυξης, λίγα κιλά παραπάνω.
Κι έτσι, το άφηνα. Πριν περίπου πέντε χρόνια, γλίστρησα και χτύπησα σοβαρά την πλάτη μου. Από τότε, κάτι άλλαξε.
Πήγα σε γιατρούς, φυσιοθεραπευτές, οστεοπαθητικούς, βελονιστές. Όλα βοηθούσαν, μόνο προσωρινά.
Πριν περίπου δυο χρόνια, τα πράγματα χειροτέρεψαν. Άρχισαν να πονάνε κι άλλες αρθρώσεις.
Άρχισα να νιώθω σαν να τρελαίνομαι. Σαν να ήταν όλα στο μυαλό μου. Σαν να μη με πίστευε κανείς. Εκεί ξεκίνησε και το άγχος.
Μέχρι που μια μέρα, μια συνταξιούχος νοσοκόμα που με παρατηρούσε για εβδομάδες, μου είπε: Νομίζω πως έχεις συμπιεσμένους δίσκους, αλλά πιστεύω πως έχεις και κάτι που λέγεται ινομυαλγία.
Λίγες εβδομάδες μετά, ο γιατρός μου με παρέπεμψε στο νοσοκομείο. Έκανα ακτινογραφίες και μαγνητική τομογραφία. Και τελικά, η διάγνωση έδειξε δύο συμπιεσμένους δίσκους και ινομυαλγία. Επιτέλους, απαντήσεις.
Το ταξίδι όμως μόλις ξεκινούσε. Δοκίμασα διάφορα παυσίπονα και αντικαταθλιπτικά. Τίποτα δεν βοήθησε πραγματικά μακροπρόθεσμα. Υπάρχουν ακόμα μέρες που το άγχος με κυριεύει. Που νιώθω πως κανείς δεν με πιστεύει.
Το μεγαλύτερο βοήθημα μέχρι τώρα είναι η συζήτηση. Έχω έναν πολύ κοντινό φίλο που μιλάμε κάθε μέρα. Και η σύντροφός μου που με βοηθά στα απλά, καθημερινά πράγματα.
Θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου για να μην νιώθει κανείς μόνος. Γιατί μαζί, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Δεν θα μας νικήσει. Μαζί, θα τα καταφέρουμε.
