Υπάρχουν ιστορίες που δεν είναι απλές ιστορίες. Είναι μοτίβα, αρχέτυπα, βαθιές διαδρομές του ανθρώπινου ψυχισμού που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Ο Joseph Campbell τις ονόμασε Monomyth. Τον Ενιαίο Μύθο που ζει κάτω από όλες τις αφηγήσεις. Αλλά ο Campbell δεν περιέγραψε κάτι που υπάρχει μόνο στα βιβλία. Περιέγραψε κάτι που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο. Κάτι που όλοι ζούμε, συνειδητά ή όχι:
Μια στιγμή που κάτι μας καλεί. Μια στιγμή που αντιστεκόμαστε. Ένα βήμα στο άγνωστο. Μια δοκιμασία. Ένας σύμμαχος. Ένας πόνος. Ένα σκοτάδι. Μια αναγέννηση. Μια επιστροφή.
Το Ταξίδι του Ήρωα δεν είναι μια εξωτερική περιπέτεια. Είναι ο εσωτερικός δρόμος προς τον εαυτό μας. Και μέσα από αυτό το κεφάλαιο, θα δούμε πώς αυτός ο δρόμος γίνεται θεραπεία, μύηση και μεταμόρφωση. Το ταξίδι ξεκινά πάντα με μια ανησυχία.
Μια αδιόρατη αίσθηση ότι κάτι στη ζωή μας δεν ταιριάζει πια.
Μπορεί να είναι μια κρίση, μια απώλεια, μια προδοσία, μια εσωτερική κούραση, μια σιωπηλή επιθυμία για αλλαγή.
Δεν είναι πάντα μια φωνή.
Μερικές φορές είναι ένα μικρό ράγισμα.
Μια στιγμή που νιώθεις ότι η ζωή που ζεις δεν είναι η ζωή που μπορείς να ζήσεις.
Το κάλεσμα είναι μια εσωτερική αφύπνιση.
Κανένας δεν ξεκινά το ταξίδι χωρίς αντίσταση.
Η άρνηση είναι η ανθρώπινη αντίδραση όταν καλούμαστε να αφήσουμε το γνώριμο.
Η φράση δεν είμαι έτοιμος
είναι το πρώτο βήμα κάθε ήρωα.
Η άρνηση δεν σημαίνει αδυναμία· σημαίνει ότι η αλλαγή είναι πραγματική.
Και όσο πιο μεγάλη η αλλαγή, τόσο μεγαλύτερη η αντίσταση.
Ο Campbell έλεγε:
Ο ήρωας αρχικά προσπαθεί να αποφύγει το κάλεσμα, αλλά το κάλεσμα δεν αποσύρεται.
Το ίδιο γίνεται και μέσα μας.
Το κάλεσμα επιμένει.
Μαλακά, σταθερά, με τρόπο που δεν μας αφήνει να επιστρέψουμε στον παλιό εαυτό.
Όταν ο ήρωας τελικά κάνει το πρώτο βήμα, εμφανίζεται ο Οδηγός.
Μπορεί να είναι:
ένας θεραπευτής
ένας δάσκαλος
μια σοφή μορφή
ένα όνειρο
μια εσωτερική φωνή
ένα βιβλίο που πέφτει στα χέρια σου την κατάλληλη στιγμή
ένα ζώο-σύμβολο
ο Ανώτερος Εαυτός
Η παρουσία του Οδηγού σημαίνει ότι η ψυχή αναγνωρίζει το μονοπάτι, ακόμη κι αν το μυαλό αμφιβάλλει.
Στο θεραπευτικό ταξίδι, ο Οδηγός συχνά εμφανίζεται μέσα από υπνοθεραπεία, αναδρομή, διαλογισμό, οραματισμό ή συμβολικές εικόνες.
Μπορεί να δώσει ένα μήνυμα, μια κατεύθυνση, μια αποκάλυψη.
Δεν είναι τυχαίο που σε κάθε μύθο υπάρχει ένας Μέντορας.
Είναι η εσωτερική μας σοφία που απαντά όταν την χρειαζόμαστε.
Το πέρασμα στο άγνωστο είναι ίσως η πιο φοβιστική στιγμή.
Είναι η πύλη που χωρίζει τον παλιό μας εαυτό από την πιθανότητα ενός νέου.
Και πάντα έχει κόστος.
Όταν ο Οδυσσέας φεύγει από την Ιθάκη, δεν ξέρει αν θα επιστρέψει.
Όταν η Περσεφόνη κατεβαίνει στον Άδη, δεν ξέρει τι θα συναντήσει.
Όταν ο χριστιανικός μύθος μιλά για έρημο, μιλά για το σημείο που ο άνθρωπος μένει μόνο με τον εαυτό του.
Κανένας ήρωας δεν μεταμορφώνεται χωρίς δοκιμασίες.
Και κανένας άνθρωπος δεν θεραπεύεται χωρίς να αντιμετωπίσει όσα τον πονάνε.
Ο ήρωας συναντά το βασικό του εμπόδιο:
τον εσωτερικό του δράκο.
Στο θεραπευτικό πλαίσιο, ο δράκος είναι.
η ντροπή
το τραύμα
η εγκατάλειψη
το αίσθημα μη-αρκετότητας
ο φόβος ότι δεν είμαστε άξιοι αγάπης
ο φόβος της απόρριψης
ο φόβος της επιτυχίας
ο φόβος της αλήθειας
το άλυτο παρελθόν
Δεν σκοτώνουμε τη Σκιά.
Την αναγνωρίζουμε.
Τη φωτίζουμε.
Την ενσωματώνουμε.
Γιατί εκεί που πιστεύουμε ότι κρύβεται η αδυναμία…
εκεί κρύβεται η δύναμη.
Κάθε μύθος έχει μια στιγμή που ο ήρωας χάνει την παλιά του μορφή.
Σε ψυχολογικό επίπεδο, αυτή η στιγμή είναι η κατάρρευση των ψευδαισθήσεων:
Ποιος νόμιζα ότι είμαι.
Ποιος περίμεναν οι άλλοι να είμαι.
Ποιος έπρεπε να είμαι για να επιβιώσω.
Ο συμβολικός θάνατος μπορεί να είναι:
η αναγνώριση μιας αλήθειας
μια κρίση ταυτότητας
το τέλος μιας σχέσης
μια κατάρρευση ελέγχου
μια στιγμή που δεν μπορούμε πια να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας
Είναι το σημείο όπου το παλιό δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Και το νέο δεν έχει ακόμη γεννηθεί.
Είναι η ιερή στιγμή της σιωπής —
και της μεγάλης μετάβασης.
Μετά τον συμβολικό θάνατο, δεν επιστρέφουμε ποτέ ίδιοι.
Κάτι μέσα μας αναδύεται:
μια νέα επίγνωση
μια νέα κατανόηση
μια αλήθεια που ήταν πάντα εκεί αλλά δεν βλέπαμε
μια ελευθερία από παλιές ταυτότητες
μια δύναμη που δεν γνωρίζαμε ότι έχουμε
Ο Campbell το περιγράφει ως την αποκάλυψη του δώρου.
Η στιγμή που η ψυχή σηκώνεται και λέει:
Αυτό είμαι.
Και τώρα ξέρω.
Η αναγέννηση δεν είναι θεαματική.
Είναι ήσυχη.
Είναι σταθερή.
Είναι βαθιά.
Και αλλάζει τα πάντα.
Ο ήρωας δεν μένει στην κορύφωση.
Επιστρέφει στον κόσμο.
Επιστρέφει στη ζωή.
Αλλά επιστρέφει άλλος.
Αυτή η επιστροφή έχει ένα μεγάλο δώρο:
την ενσωμάτωση.
Δεν αρκεί να αλλάξουμε μέσα μας.
Πρέπει να αλλάξει και ο τρόπος που ζούμε, μιλάμε, σχετιζόμαστε, διεκδικούμε, δημιουργούμε.
Το Ταξίδι του Ήρωα είναι:
ο χάρτης της εσωτερικής αλλαγής
η δομή της θεραπείας
η αλήθεια της ψυχής
ο ρυθμός της μεταμόρφωσης
η φυσική πορεία εξέλιξης του ανθρώπου
Και γι’ αυτό είναι το θεμέλιο του πρώτου βιβλίου.
Γιατί πριν θεραπεύσουμε το τραύμα, πριν συναντήσουμε τη σκιά, πριν ενσαρκώσουμε τη σοφία…πρέπει να γνωρίζουμε τον δρόμο.
Το Ταξίδι του Ήρωα είναι ο δρόμος.
